Dag 2, We gaan de camper halen.

(Foto’s komen zsm, uploaden lukt nu niet)

Heerlijk uitgerust werden we vanmorgen om 05.30 wakker van de wekker. Ik was vanaf 02.00 al een paar keer wakker geweest, maar het was me na een paar keer draaien toch iedere keer weer gelukt om in slaap te vallen. Tot een uur of 4, toen was ik helaas toch echt wel klaar wakker, naast mij nog iemand diep in slaap. Tsja wat ga je dan doen, ik heb even overwogen om op de tablet te gaan, maar wilde Redmer ook niet wakker maken. Dus ik ben opstartende vliegtuigen gaan tellen en dat waren er nog best veel. Dit werkt hetzelfde als schaapjes tellen ben ik achtergekomen, want uiteindelijk bleek ik toch weer weggedommeld.

Na een uitgebreid ontbijt (lees geroosterd brood en yoghurt) werden we om 07.45 opgehaald door een transferbus van Roadbear. Waar wij al die tijd nog dachten dat dat een busje zou zijn werden we gisteren al uit onze droom gehaald. Het is gewoon een touringcar en iedere dag gaan er 1 á 2 bussen vol naar Middelbury waar de fabriek van Roadbear is. Dit jaar komen er allen al bij Roadbear 800 campers van de band rollen, die na 1 seizoen weer worden verkocht.

Dus Jacqueline geen busje hahahahah

Het is ongeveer twee en een half uur rijden, dus we hebben een lekker ritje voor de boeg. We vermaken ons prima en praten hier en daar wat met onze medepassagiers, iedereen heeft weer een ander verhaal en route.

Onderweg is het uitzicht helaas niet bijzonder, alleen maar dor en droog land. Dus hebben we maar een boodschappenlijstje gemaakt, je moet wat.

Rond 09.30 arriveren we bij de fabriek, we zijn gisteren al in groepjes verdeeld dus we gaan braaf bij meneer Roadbear staan met bordje B.

We krijgen gelijk een camper toegewezen en kunnen ook gelijk de koffers er in doen en de camper bekijken. Nou nieuw is hij zeker, de luchten daarvan komen je tegemoed. Al het beddengoed en de dekbedden zitten in plastic, zo ook de handdoeken. Het servies en bestek staat en ligt los in lades en kastjes, maar ander keukengerei zit ook nog gewoon ingepakt. Zo ook alle spullen die je nodig hebt om de camper te stabiliseren, aan het water en stroom te koppelen, de stoelen en de schoonmaakspullen. Ja nieuw is hij zeker!!

Redmer krijgt uitleg over hoe alles werkt en waar welk knopje zit en waar die voor is, ik ben gezellig in het kantoor met andere vrouwen aan het kletsen onder het genot van een beker thee. Er mocht maar 1 iemand met meneer Roadbear mee hoor anders was ik er wel bij gebleven :-)

Rond 12 uur is alles afgerond, hebben we de hele camper van binnen en en van buiten geïnspecteerd. Eventuele vlekken, krassen of andere dingen kunnen ons nu niet aangerekend worden bij inleveren. We krijgen de papieren en de sleutels en kunnen dan eindelijk op pad.

We verlaten het terrein om een stukje verder bij een kerk even te stoppen om te vragen of de pastoor ons wil zegenen haha nee hoor, we willen even kijken hoe we nu precies moeten rijden. Als alles in ingesteld gaan we weer verder, maar jeetje wat is dat weer even wennen zeg. Al die geluiden, rammeltjes, plokjes, rateltjes etc….

Ook missen we Twan, hij was in Canada onze rijdende reporter LINK, maar nu moest ik kijken wat er door de camper vloog. Op een rugzak en een flesje water na staat en ligt alles goed vast en rijden we lekker door.

We hebben besloten om ipv terug naar Chicago te gaan te starten met Route 66 bij Joliet, dit is een stuk minder druk en de tolwegen rondom Chicago worden ons afgeraden door Roadbear. Op zich wel jammer, we missen nu het bord van waar Route 66 begint en het HardRock Café in Chicago (sorry Twan). Heeft ook zijn voordelen, we moeten dus nog een keer terug.

De route in dit gebied is niet erg boeiend of mooi, het is vooral vlak en kaal. Het lijkt soms net of we in Nederland rijden. Onderweg doen we gelijk even boodschappen bij een Walmart en stoppen we komen we bij Dwight de eerste echte tekenen van Route 66 tegen. Helaas blijken we toch nog te vroeg in het seizoen, het Welcome Center is nog gesloten helaas. We maken er een paar foto’s en rijden dan verder over Route 66, het is wel grappig, want de snelweg loopt er naast hahaha.

In Odell proberen we het nog een keer, maar ook hier is de boel gesloten. Hier staat er op het bordje dat ze 1 april pas open gaan. En in Pontiac is het Route 66 Museum gesloten, maar dat komt omdat we net te laat zijn.

We besluiten naar de campground te rijden die hier in de buurt zit en dan rijden we morgen wel een stukje terug voor het museum.

Als we aankomen bij de campground kan je het waarschijnlijk al reden, HIJ IS DICHT!! Op de website staat dat hij geopend is en we hebben dus ook niet gebeld van te voren, zo druk is het niet in deze omgeving. Oke…..dan dus op zoek naar een andere campground, we vinden er nog 1 in de buurt, maar ook die is gesloten, gaat lekker.

We bellen naar een campground in Wenona en krijgen te horen dat ze open zijn, thanx we are on our way. Dit was alleen wel een beetje uit de route, maar na een rit van iets meer dan een half uur over een doodsaaie weg komen we om 19.00u aan bij de campground. Campground is eigenlijk te veel gezegd, we staan bij een benzinepomp met een winkel, een Burger King en Subway. Het voordeel is dat we stroom en water hebben en dus alles kunnen doorspoelen zodat we ook alles gewoon kunnen gaan gebruiken. Het heeft wel een leuke naam, de campground heet Princes Wenona RV Oasis.

We gaan gelijk aan de gang met alles aansluiten en doorspoelen, lopen tegen een aantal opstartproblemen aan, maar na een tijdje doet alles het goed. Al zijn we er wel achter dat we ergens lekkage hebben. We hebben het lek nog niet boven, maar het is wel gestopt. Er loopt water vanonder de koelkast/keukenkast de camper in. We gaan morgen even kijken wat we hier mee gaan doen.

Tegen de tijd dat we klaar zijn heb ik ook de geroosterde kip opgewarmd en een lekkere salade gemaakt en gaan we om 21.00u gezellig aan tafel.

We zitten nu allebei ons eigen ding te doen, Redmer is de route aan het aanpassen en bekijkt hoe we morgen gaan rijden. Ik ben bezig met het blog en ga zo lekker mijn bed in, kijken hoe het bed in de camper slaapt.

P.S. Jacqueline, wat de films betreft. Ze zijn leuk maar niet heel bijzonder. A star is born is het leukst, een vliegtuig is een goede plek om ze te kijken.

P.S.2 We hebben vandaag ongeveer 420 km gereden.

Het begint nu ook flink te regenen en te onweren, maar dat maakt het extra knus en we hoeven er toch niet meer uit.