Dag 5 en 6 Een heerlijk weekend Oklahoma City

Dag 5 Zaterdag

Wat een noodweer hebben wij vannacht gehad. De wind stond weer lekker aan de camper te schudden en nee ik heb deze keer niet gekeken of er buiten iemand bezig was. Het hoosde en onweerde als een gek, we hebben even naar buiten gekeken vanuit het bed en zagen gewoon de vlagen regen voorbij komen. En wat blijft onweer toch mooi.

Rond 09.15 reden we weg van de campground naar de Catoosa Whale. Dit is een picnic area langs route 66, niets bijzonders en enorm kitsch. Aan de overkant stond nog een Trading Post, deze is toch echt wel aan een renovatie toe, echt vergane glorie. Maar dat vinden we met best veel dingen op route 66.

Daarna zijn we doorgereden naar Tulsa downtown naar de Blue Dome, ook hier weer vergane glorie. Het busje wat er voor stond vond ik dan weer wel grappig. Daarna doorgereden in Tulsa naar de Golden Driller, dit is weer zo’n enorme man, deze staat voor de Tulsa Expo.

We rijden door naar Stroud en Davenport en zetten de HIGHLIGHTS van deze stadjes op de foto. In Chandler besluiten we het voormalige National Gard Armory te bezoeken, hierbinnen vindt je alles over Route 66 en hebben ze alles op een originele manier tentoon gesteld. Een leuke onderbreking van de rit en om te zien.

In Arcadia rijden we langs de rode ronde schuur, dit is zo bijzonder omdat het de enige ronde schuur is en al ruim 100 jaar bestaat hahaha.

Daarna gaan we een kijkje nemen in Oklahoma op de campground die we hebben uitgezocht. Daar aangekomen hebben we enorme twijfels en besluiten we eerst Oklahoma te gaan bezoeken en daarna te kijken waar we de camper voor de nacht parkeren.

Morgen gaan we naar een sportwedstrijd en we gaan even kijken waar het stadion precies is en of we de camper ergens kunnen parkeren, blijkt nog erg lastig te zijn.

Ik besluit in het stadion te vragen of zij weten wat de mogelijkheden zijn met een camper, de dames achter de balie, die met z’n allen niet onder doen voor een Douglas parfumerie, kijken me wazig aan. Gelukkig staat er een behulpzame klant die me weet te vertellen dat ik de camper gratis op de parkeerplaats van de Bass Pro Shop kan parkeren iets verderop. Ik bedank haar vriendelijk en we rijden erheen om te kijken of dat kan. Geen enkel probleem, dus dat is ook opgelost. We parkeren de camper er gelijk en gaan lekker een stuk wandelen, eerst door een park en daarna de stad in. We kijken in wat winkeltjes, drinken een drankje in een bar genaamd Whiskey Chicks en besluiten om terug te gaan naar de camper.

We hebben ondertussen een andere campground gevonden en rijden daar via de Walmart naar toe. We sluiten alles weer aan en gaan eerst schoonmaken, ja schoonmaken!

Tijdens onze rit vandaag zat de koelkast niet goed dicht en vlogen bij een scherpe bocht de groentelades eruit. Op zich niet zo’n probleem als er groente in had gezeten, helaas bewaren wij hier altijd het bier in. Dus een hoop glasgerinkel, bier over de vloer en ik die al rijdend tijdens een soort Whipe-out parcours probeert om alles zo goed en zo kwaad mogelijk op te ruimen. Ik kan je zeggen dat valt niet mee met al die hobbels, bobbels en bochten hihi. Dus vandaar de schoonmaak.

Daarna beginnen we aan het avondeten, ondertussen was het al 21.00 uur. We eten lekker spaghetti en waar ik dacht weinig te hebben gekookt kunnen we er dus nog een keer van eten. Blijft lastig als je gewend bent voor 6 te koken.

Dag 6, Een heerlijk dag.

Vannacht hebben we voor het eerst met een dubbel dekbed geslapen, het was hier rond het vriespunt. Maar wel heerlijk geslapen tot 07.30, het begint er op te lijken, slaapt toch lekkerder zonder regen, onweer en treinen.

Rond 10.30 staan we op de parkeerplaats van de Brass Pro Shop, er is nog genoeg plek. We blijven lekker nog even in de camper zitten, het is koud buiten -1 graad, maar het zonnetje schijnt wel lekker.

Op een gegeven moment gaan we de camper uit en lopen we eerst geruime tijd door de Brass Pro Shop. Dit is een mega grote winkel waar echt alles voor het buitenleven wordt verkocht. Wapens, boten, hengels, kleding, bbq’s, gewoon te veel om op te noemen. We lopen op ons gemak rond en zoeken een leuk bootje uit voor als we ooit eens in Amerika aan het water wonen hahaha.

Daarna gaan we lekker de stad in. De weg bij het stadion is afgesloten en het belooft daar heel gezellig te worden, maar voorlopig is alles uitgestorven.  Dus we besluiten eerst een rondje door de stad te lopen voordat we terug gaan naar het stadion.

We gaan vandaag in de Chesapeake Arena kijken naar een basketbal wedstrijd tussen de OKC Oklahoma City Thunder en de Dallas Mavericks.

Om 13.30 zitten we drie hoog in het stadion, de wedstrijd begint om 14.30. We hebben dus nog even, maar vervelen ons geen moment, want als die Amerikanen iets kunnen is het een feestje bouwen en de sfeer opvoeren.

Uiteindelijk begint de wedstrijd en zitten we volop te genieten, de Dallas Mavericks zijn stukken beter, maar we durven er niet echt voor

te juichen;-)

Het is een spannende wedstrijd en uiteindelijk winnen de Dallas Mavericks in de laatste minuut met 103 - 106.

We hebben zitten genieten en gaan dit zeker vaker doen!

We drinken nog een drankje in een bar en besluiten daarna te gaan eten bij Earls downeys.

Normaal is Earls echt goed te doen, maar dit is helaas een andere variant. We bestellen allebei een Corona er wordt gevraagd of we er limoen bij willen, ja graag. Vervolgens krijgen we ons bier met op een schotel de partjes limoen, deze waren dusdanig groot Esther een hele uitdaging werd om ze in je bierfles te krijgen. Ik had het kleinste stukje uit gekozen en met enig duwen lukte het om dit in mijn flesje te duwen. Redmer had een groter stuk en had iets meer geweld nodig om het in zijn flesje te krijgen, maar uiteindelijk is het hem ook gelukt. Mij kon je opvegen hahahaha

Daarna kwam werd ons eten geserveerd, het werd nog net niet vanaf een meter afstand op de tafel gegooid en als je mazzel had gleed het door over de tafel en stond het voor je neus. Het was niet echt super, maar we hebben netjes ons bordje leeg gegeten.

Daarna terug naar de camper en terug naar dezelfde campground, hij is goed bevallen. We zitten nu lekker allebei ons eigen ding te doen, voordat we straks weer lekker gaan slapen.

Tot morgen, dan gaan we weer op pad.

P.S. Foto’s volgen zodra we goede verbinding hebben, uploaden lukt echt helemaal niet.

Dag 4, we maken kilometers

Vandaag weer rond 09.00u van de campground vertrokken, slapen gaat steeds beter. Minder vaak wakker, maar die treinen blijven een dingetje;-)

De temperaturen worden wel steeds beter, in de ochtend een beetje fris, maar overdag was het 14 graden. In de ochtend heel even de kachel aan, is wel lekker na de douche en dan gewoon je trui aan die na een uurtje ongeveer uit kan.

We verlaten vandaag de staat Illinois en rijden dwars door Missouri en Kansas naar Oklahoma. Zoals de titel al zegt, we maken vandaag kilometers. We beginnen rustig en genieten van het landschap dat onder onze ogen veranderd. Van de platte pannenkoek met droog en dor gras gaan we de heuvels in die een stuk groener zijn en waar ook genoeg bomen staan.

We rijden over de rivier de Missisippi die nog bedekt is onder een deken van mist, echt zo mooi. We hebben vandaag besloten de snelweg te nemen ipv Route 66, nu is dat niet echt een ramp, ze lopen bijna de gehele route naast elkaar, (zie foto). Ook hebben we een paar keer op Route 66 een bord gezien met; pavement ends en ik kan je vertellen dat wordt je niet vrolijk van. Je rijdt dan gewoon verder over een soort gravel. Dus voor ons vandaag grotendeels de snelweg.

We starten vandaag in Stanton en rijden daar naar de Meramec Caverns, dit zijn grotten waar de beruchte Jesse James zich verstopt zou hebben. Het is een leuke toeristische plek zeker in de zomer. Behalve de grotten is er een hotel, kan je er zip-linen en kanoën en kleinere kinderen kunnen er op zoek naar goud. Er is een grote plaats langs het water waar iedereen kan bbq-en, de bbq’s en picknickbanken staan al klaar, zoek een plekje in de zon, neem je spullen mee en aan dat vuur.

Hierna rijden we langs Bourbon en Cuba naar Fanning waar werelds grootste stoel staat. Daarna rijden we door naar Rolla, hier is the Mule Trading post, we nemen binnen even een kijkje maar kunnen niet slagen voor een souvenir, maar…...het is wel open! Daarna rijden we ook nog even door naar de Totem Pole Trading Post, echt je wil niet weten er allemaal in zo’n winkel te vinden is. Van souvenirs tot kleding, van zeepjes tot wapens en alles wat daartussen zit wat je kan verzinnen.

We eten wat bij Denny’s, die zit er naast en trappen daarna weer even flink op het gas. We rijden door naar Lebanon waar de the Bridge over The Gasconade rivier willen bekijken.

We liggen helemaal in een deuk als we er bijna zijn, waar tot nu toe alles open was is deze weg afgesloten. Ze zijn bezig met de weg en de brug die er naast ligt, dus helaas, omkeren en weer verder hahahaha.

Vanaf hier rijden we in 1x door naar Joplin, onderweg zien we nog het een en ander van route 66. In Joplin krijgen we weer datzelfde onbehagelijke gevoel als dat we in Saint Louis hadden. Redmer voelt zich nog fit genoeg en we besluiten door te rijden naar Tulsa, hier is het HardRock Café en Casino.

Weet je wat nou het leukste is, we kunnen gewoon op een aparte parkeerplaats staan met onze camper, helemaal gratis. Hoe vrolijk wordt je daar van, nou de mensen die mij kennen weten dat wel, heel vrolijk. Voor de zekerheid nog even bij een paar mensen gevraagd hoe veilig het is, maar schijnt echt prima te zijn en we zien ook HardRock security rijden.

Dus omkleden en richting het hotel, we lusten ondertussen wel wat. Het is echt een mega groot complex, we komen er alleen achter dat het hotel wel HardRock is, maar dat ze de rest hebben uitbesteed. We eten een hapje en wandelen daarna op ons gemak door het casino. Het is super groot, er staan allemaal gokkasten en bijna alles is bezet, Big Business!!

We vragen aan een beveiliger waar de shop is, want die hebben we nog niet kunnen vinden. Hij wijst ons de weg en uiteindelijk vinden we de shop. En wat blijkt, geen Hurricane glazen. Ze hebben wel glazen in dezelfde vorm maar met het HR logo in een ander kleur zonder palmboom. Ik twijfel, maar besluit hem toch mee te nemen, samen met een pin voor Twan, ook hier is de keuze niet reuze. Maar met een glas en pin verlaten we tevreden dit bizar grote complex en gaan lekker naar de camper.

Redmer bekijkt wat we morgen gaan doen, bemoeit zich met de foto’s. We drinken een biertje, ik schrijf het blog en dan is er gewoon alweer een dag voorbij.

Oh ja, gewoon nog even een mededeling. Achter in de camper/slaapkamer hebben we ook verlichting, deze deed het toen we de camper op gingen halen. ‘s Avonds op de campground deden ze het al niet meer. Vandaag ging ik halverwege de dag naar de wc en wat zie ik, de lampjes doen het weer hahaha.

Ze doen het nog steeds, blijft een bijzondere camper.

We hebben vandaag 653 kilometer gereden.

Dag 3 een rommelige dag.

Vanmorgen weer lekker vroeg wakker 04.30, is toch echt te vroeg. Wel redelijk geslapen ondanks de treinen die regelmatig langs kwamen en blijkbaar bij een overgang moeten toeteren, of hoe je dat ook noemt bij een trein. Het is in ieder geval een flink geluid en duurt ook best lang.

Ik ben er vannacht ook nog uit geweest omdat ik dacht dat er mensen aan onze camper stonden te duwen. Waarom zou je dat doen midden in de nacht, ik weet het niet, maar ging toch kijken. Het was niets, het bleek de wind te zijn. Ik kwam er toen wel achter dat we nog steeds lekkage hebben, want ik had een natte voet. Ik zie morgen wel wat de schade is, geen zin om dat midden in de nacht te doen.

Om half 7 was ik echt wakker en ben er toen maar uit gegaan, Redmer was ook wakker maar die heeft zich lekker omgedraaid tot een uur of 8. Ik heb de schade even bekeken en deze viel gelukkig mee. De doek die we voor de plek waar het water vandaan komt hadden neergelegd was verzadigd en er liep een klein riviertje naar de andere kant van de camper.

Wel zag ik toen ik buiten was dat de straat ondanks de regen overal droog was, behalve onder onze camper. Dus ik op mijn knieën en wat blijkt, onder de camper lekt het ook. Niet goed dus.

Om 09.00 zijn we op pad gegaan naar Lexington, we hebben besloten dat we niet terug gaan naar Joliet voor het museum. Dan moeten we 2x dat stuk rijden en daar voelen we weinig voor. We slaan dus een klein stukje Route 66 over en pakken hem weer op in Lexington. Daarna naar Atlanta, Lincoln en Springfield, we komen er alleen achter dat we dus te vroeg in het seizoen zitten, alles gaat pas 1 april open. En nee het is geen grap en het is best jammer, zeker niet als ik door de ruiten naar binnen kijk en daar allemaal dingen zie die ik wel zou willen hebben.

Ondertussen hebben we ook met Roadbear gebeld, om de lekkage te melden. Ze willen dat we naar Collinsville rijden zodat er naar gekeken kan worden. Zo gezegd zo gedaan, daar aangekomen blijkt dat het bedrijf geen gehuurde campers repareert (er wordt nooit betaald zeggen ze). Oke dat begrijpen we, dus maar weer opnieuw bellen met Roadbear. Ze willen nu dat we contact met ze opnemen als we in de buurt van Oklahoma zijn, nou dat duurt nog twee dagen dus we dweilen gewoon nog even verder (wordt de camper lekker schoon van).

Hierna besluiten we naar Saint Louis te rijden en op zoek te gaan naar een campground. Als we er een gevonden hebben blijkt deze in een achterbuurt te staan met een flink hek eromheen. De mensen die we er rond zien lopen geven ons nou niet echt een prettig gevoel. We besluiten buiten Saint Louis te gaan staan en bellen met iemand op een campground in Cahokia. Het ligt er net buiten, maar ziet er goed uit, is druk en ze hebben plek. Cahokia RV Parque it is!

Ondertussen is het gaan regenen dus zitten nu gezellig een biertje te drinken in de camper. We gaan eens even goed kijken wat we met de route gaan doen, want tot nu toe zijn we nog niet verliefd op Route 66. We pakken ook delen snelweg tussendoor.

Misschien dat we per dag wat meer kilometers gaan maken zodat we wat meer tijd hebben voor National Parcs, ik vind dat geen slecht idee.

Straks gaan we nog even gezellig BBQ-en bij de Sawmill en dan zit deze dag er weer op. Ondanks dat het misschien niet zo leest hebben we ons prima vermaakt hoor. En een voordeel, het wordt steeds warmer.

Vandaag hebben we 382 kilometer gereden!

Dag 2, We gaan de camper halen.

(Foto’s komen zsm, uploaden lukt nu niet)

Heerlijk uitgerust werden we vanmorgen om 05.30 wakker van de wekker. Ik was vanaf 02.00 al een paar keer wakker geweest, maar het was me na een paar keer draaien toch iedere keer weer gelukt om in slaap te vallen. Tot een uur of 4, toen was ik helaas toch echt wel klaar wakker, naast mij nog iemand diep in slaap. Tsja wat ga je dan doen, ik heb even overwogen om op de tablet te gaan, maar wilde Redmer ook niet wakker maken. Dus ik ben opstartende vliegtuigen gaan tellen en dat waren er nog best veel. Dit werkt hetzelfde als schaapjes tellen ben ik achtergekomen, want uiteindelijk bleek ik toch weer weggedommeld.

Na een uitgebreid ontbijt (lees geroosterd brood en yoghurt) werden we om 07.45 opgehaald door een transferbus van Roadbear. Waar wij al die tijd nog dachten dat dat een busje zou zijn werden we gisteren al uit onze droom gehaald. Het is gewoon een touringcar en iedere dag gaan er 1 á 2 bussen vol naar Middelbury waar de fabriek van Roadbear is. Dit jaar komen er allen al bij Roadbear 800 campers van de band rollen, die na 1 seizoen weer worden verkocht.

Dus Jacqueline geen busje hahahahah

Het is ongeveer twee en een half uur rijden, dus we hebben een lekker ritje voor de boeg. We vermaken ons prima en praten hier en daar wat met onze medepassagiers, iedereen heeft weer een ander verhaal en route.

Onderweg is het uitzicht helaas niet bijzonder, alleen maar dor en droog land. Dus hebben we maar een boodschappenlijstje gemaakt, je moet wat.

Rond 09.30 arriveren we bij de fabriek, we zijn gisteren al in groepjes verdeeld dus we gaan braaf bij meneer Roadbear staan met bordje B.

We krijgen gelijk een camper toegewezen en kunnen ook gelijk de koffers er in doen en de camper bekijken. Nou nieuw is hij zeker, de luchten daarvan komen je tegemoed. Al het beddengoed en de dekbedden zitten in plastic, zo ook de handdoeken. Het servies en bestek staat en ligt los in lades en kastjes, maar ander keukengerei zit ook nog gewoon ingepakt. Zo ook alle spullen die je nodig hebt om de camper te stabiliseren, aan het water en stroom te koppelen, de stoelen en de schoonmaakspullen. Ja nieuw is hij zeker!!

Redmer krijgt uitleg over hoe alles werkt en waar welk knopje zit en waar die voor is, ik ben gezellig in het kantoor met andere vrouwen aan het kletsen onder het genot van een beker thee. Er mocht maar 1 iemand met meneer Roadbear mee hoor anders was ik er wel bij gebleven :-)

Rond 12 uur is alles afgerond, hebben we de hele camper van binnen en en van buiten geïnspecteerd. Eventuele vlekken, krassen of andere dingen kunnen ons nu niet aangerekend worden bij inleveren. We krijgen de papieren en de sleutels en kunnen dan eindelijk op pad.

We verlaten het terrein om een stukje verder bij een kerk even te stoppen om te vragen of de pastoor ons wil zegenen haha nee hoor, we willen even kijken hoe we nu precies moeten rijden. Als alles in ingesteld gaan we weer verder, maar jeetje wat is dat weer even wennen zeg. Al die geluiden, rammeltjes, plokjes, rateltjes etc….

Ook missen we Twan, hij was in Canada onze rijdende reporter LINK, maar nu moest ik kijken wat er door de camper vloog. Op een rugzak en een flesje water na staat en ligt alles goed vast en rijden we lekker door.

We hebben besloten om ipv terug naar Chicago te gaan te starten met Route 66 bij Joliet, dit is een stuk minder druk en de tolwegen rondom Chicago worden ons afgeraden door Roadbear. Op zich wel jammer, we missen nu het bord van waar Route 66 begint en het HardRock Café in Chicago (sorry Twan). Heeft ook zijn voordelen, we moeten dus nog een keer terug.

De route in dit gebied is niet erg boeiend of mooi, het is vooral vlak en kaal. Het lijkt soms net of we in Nederland rijden. Onderweg doen we gelijk even boodschappen bij een Walmart en stoppen we komen we bij Dwight de eerste echte tekenen van Route 66 tegen. Helaas blijken we toch nog te vroeg in het seizoen, het Welcome Center is nog gesloten helaas. We maken er een paar foto’s en rijden dan verder over Route 66, het is wel grappig, want de snelweg loopt er naast hahaha.

In Odell proberen we het nog een keer, maar ook hier is de boel gesloten. Hier staat er op het bordje dat ze 1 april pas open gaan. En in Pontiac is het Route 66 Museum gesloten, maar dat komt omdat we net te laat zijn.

We besluiten naar de campground te rijden die hier in de buurt zit en dan rijden we morgen wel een stukje terug voor het museum.

Als we aankomen bij de campground kan je het waarschijnlijk al reden, HIJ IS DICHT!! Op de website staat dat hij geopend is en we hebben dus ook niet gebeld van te voren, zo druk is het niet in deze omgeving. Oke…..dan dus op zoek naar een andere campground, we vinden er nog 1 in de buurt, maar ook die is gesloten, gaat lekker.

We bellen naar een campground in Wenona en krijgen te horen dat ze open zijn, thanx we are on our way. Dit was alleen wel een beetje uit de route, maar na een rit van iets meer dan een half uur over een doodsaaie weg komen we om 19.00u aan bij de campground. Campground is eigenlijk te veel gezegd, we staan bij een benzinepomp met een winkel, een Burger King en Subway. Het voordeel is dat we stroom en water hebben en dus alles kunnen doorspoelen zodat we ook alles gewoon kunnen gaan gebruiken. Het heeft wel een leuke naam, de campground heet Princes Wenona RV Oasis.

We gaan gelijk aan de gang met alles aansluiten en doorspoelen, lopen tegen een aantal opstartproblemen aan, maar na een tijdje doet alles het goed. Al zijn we er wel achter dat we ergens lekkage hebben. We hebben het lek nog niet boven, maar het is wel gestopt. Er loopt water vanonder de koelkast/keukenkast de camper in. We gaan morgen even kijken wat we hier mee gaan doen.

Tegen de tijd dat we klaar zijn heb ik ook de geroosterde kip opgewarmd en een lekkere salade gemaakt en gaan we om 21.00u gezellig aan tafel.

We zitten nu allebei ons eigen ding te doen, Redmer is de route aan het aanpassen en bekijkt hoe we morgen gaan rijden. Ik ben bezig met het blog en ga zo lekker mijn bed in, kijken hoe het bed in de camper slaapt.

P.S. Jacqueline, wat de films betreft. Ze zijn leuk maar niet heel bijzonder. A star is born is het leukst, een vliegtuig is een goede plek om ze te kijken.

P.S.2 We hebben vandaag ongeveer 420 km gereden.

Het begint nu ook flink te regenen en te onweren, maar dat maakt het extra knus en we hoeven er toch niet meer uit.

Dag 1, Vandaag vertrekken we.

Vanmorgen vroeg op, de wekker stond op 05.20 maak ik was ervoor al wakker. Op mijn gemak aangekleed en de laatste spullen in de koffer gedaan. Alles was gelukkig een beetje ingezakt, dus hij ging wat makkelijker dicht dan gisteravond.

De rest kwam ook rustig naar beneden druppelen, Max zwaait ons gezellig uit en Elisa brengt ons naar Schiphol. Van Twan hebben we zondag al afscheid genomen, die zit met school een week op Terschelling. Chris kan eindelijk eens uitslapen omdat hij een week cursus heeft, dus die heeft ons gisteravond al gedag gezegd.

Zonder al te veel file komen we net na zeven uur aan op Schiphol, mooi op tijd dus. We zeggen Elisa gedag en gaan naar binnen. We zijn een uur te vroeg maar zien beweging bij de incheckbalie dus we lopen er toch maar even heen en.....we mogen gewoon al inchecken. Dus ingechecked en door de douane, waar ik nog een oud collega van ReisCreaties tegen kom, gaan we op zoek naar een plekje voor ons ontbijt.

We lopen daarna nog wat rond, kopen belachelijk duur water en besluiten dan maar gewoon bij de gate te gaan zitten wachten tot het tijd is om te boarden.
Het boarden begint later dan gepland, maar uiteindelijk zitten we allemaal in het vliegtuig en vertrekken we 20 minuten later.

Onderweg voor het eerst film gekeken, normaal lees ik altijd een boek. En om het dan ook maar gelijk goed te doen heb ik 3 films gekeken te weten, A star is Born, Windows en The green book. Tussendoor wat gegeten en gedommeld, maar vooral film gekeken. Redmer heeft het deze keer bij 2 films gehouden en heeft wat langer gedommeld ;-) Op een vlucht van totaal 8 uur en 40 minuten niet slecht hahaha

Om 14.20 landen we in Chicago en ik geloof dat ze hier ook een Polderbaan hebben, man wat hebben we nog een end getaxied. Maar uiteindelijk uit het vliegtuig, door de douane (ging redelijk snel) en op naar de koffers. Na een tijdje bij de band te hebben gestaan kwam een mede reiziger zeggen dat sommige koffers er al naast stonden of die van ons er misschien ook tussen stonden. Nou toevallig wel, dank je wel, scheelt weer wachten.

Buiten hebben we ongeveer een 40 minuten staan wachten op het transferbusje dat ons naar het hotel zou brengen. De eerste ronde zat hij vol, dus we moesten nog een ronde wachten. Ik ben blij dat ik mijn winterjas gewoon aan heb, het is best wel fris zo’n 8 graden.

Eenmaal in het hotel checken we in en gaan we naar de kamer, deze ziet er verder prima uit.

Aangezien we allebei best een beetje moe zijn gaan we gelijk maar even langs bij het kantoortje van Roadbear in het hotel. Hier vullen we de ontbrekende papieren in en krijgen we gelijk het een en ander aan informatie. Morgen om 06.45u moeten we klaar staan en worden we opgehaald.

We willen eigenlijk nog Chicago in, maar daarvoor moeten we eerst met het transferbusje terug naar de Airport en dan nog 40 minuten met de metro. Mijn stem is alweer lekker hees en we zijn allebei best moe, dus we besluiten de vreetclown aan de overkant in te duiken voor een snelle snack en dan lekker vroeg naar bed te gaan.

Net lekker gedouched nog even het blog en dan lekker mijn mandje in, morgen weer vroeg op om de camper op te halen. We hebben er zin in!

We zijn er bijna klaar voor.

Zijn jullie er klaar voor???

Sinds vorige week horen we niet anders, logisch ook, alleen zijn wij alles behalve klaar.

Nu zijn wij gelukkig geen mensen die een vakantie tot in de puntjes regelen en het grootste gedeelte is ook wel af, maar we hadden het toch wel iets relaxter willen doen. Het vakantiegevoel is er ook nog niet helemaal.

Door omstandigheden waar we geen invloed op hadden kwam er van alles tussendoor en dat waren toch dingen die echt aandacht nodig hadden. Een longonsteking bij mijn pa (gaat gelukkig weer goed). Een nieuw huis voor pa en ma en het oude in de verkoop.

Redmer die in 1 week een overdracht heeft moeten doen op zijn werk, omdat hij op het laatste moment te horen heeft gekregen dat zijn taak bij Eneco er nu toch echt op zit. Jaja het is nu echt. Geen paniek hoor, heeft hij weer lekker meer tijd voor zijn eigen bedrijf. 

Maar oke, het is nu bijna 19.30 en we beginnen aardig "klaar" te zijn. 
De honden zijn naar de kennel gebracht. We hebben ingechecked bij United, al ging dat niet zonder slag of stoot.
Normaal gesproken checken we altijd online in op de laptop, alleen was dat nu niet mogelijk, we konden namelijk nergens onze paspoortgegevens toevoegen. Via de app op de telefoon lukte het gelukkig wel, dus ook dat is geregeld. Nog even langs pa en ma voor de laatste dingen en om gedag te zeggen.

Mijn koffer is gepakt, al was dat nog wel een dingetje. Er moet van alles die koffer in, van kleding die je draagt bij temperaturen van rond de 1 graden tot 23 graden. Mijn koffer is te klein, dan ook maar wat in de handbagage. Ik heb nog lief naar Redmer gekeken, maar ik moet toch echt alles in mijn eigen koffer zien te krijgen.

Redmer zelf is nog bezig met zijn koffer en vooral met welke trolley/rugzak het handigste is om als handbagage mee te nemen. En echt je gelooft het niet, maar naar mijn idee heeft hij nog ruimte over.

Straks nog even een laatste check en als dan ook de laatse dingen gepakt zijn, zijn we er klaar voor.

Het vakantiegevoel komt morgen wel, als we eenmaal op Schiphol zijn.

About Route 66

U.S. Route 66 of kortweg Route 66 is misschien wel de meest bekende route van Amerika.
Deze 3.940 kilometerlange route begint in Chicago en eindigt aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica bij Los Angeles.
We reizen door drie tijdzones en acht staten: dwars door de USA! Van het zanderige oosten naar het groene westen, door o.a. Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Californië.

De weg wordt ook de Will Rogers Highway genoemd.

In 1985 werd US66 officieel opgeheven, nadat het Interstate Highway System het langeafstandsverkeer had overgenomen. Veel toeristen volgen nog steeds het oude traject van Route 66, dat nu vanaf Chicago via de US55 naar St. Louis loopt. Vanaf daar gaat de weg over in de US 44 tot aan Oklahoma City, vanwaar de US40 het grootste deel van de oorspronkelijke route volgt, tot in Barstow. Vanaf daar kan men het laatste stuk over de US15 volgen om via San Bernardino naar Santa Monica te rijden.

Enkele feiten van Route 66 • Route 66 is 2.448 miles of ongeveer 4.000 kilometer lang. Ze verbindt Chicago, Illinois met Santa Monica, Los Angeles, Californië.  • Ze doorkruist acht staten en drie tijdszones. • De natuurlijke en historische richting van Route 66 loopt van oost naar west. • De maximumsnelheid bedraagt 80 of 90 km/u, behalve in de bebouwde kom, waar je ten hoogste 30 of 40km/u mag rijden. • In 1926 was amper 800 mijl van Route 66 geplaveid. Het duurde tot 1938    vooraleer de baan van begin tot einde bedekt was met cement, beton of  macadam. • Tegenwoordig kan je het volledige tracé van Route 66 niet meer volgen: de  Interstates (federale autosnelwegen die door twee of meer staten lopen) 55,  44, 40, 15 en 10 hebben sommige baanvakken letterlijk opgeschrokt. • Route 66 heet officieel US Highway 66, maar kreeg de bijnamen The Mother Road, The Main Street of America en The Will Rogers Highway mee. •'Route 66’ was van 1960 tot 1964 tevens de titel van een tv-serie op CBS. • In 1984 verloor Route 66 zijn statuut van Highway en werd ze zelfs geschrapt van de officiële wegenkaarten. Inmiddels valt ze samen met talrijke straten, boulevards, lanen, autowegen en landwegen en verandert ze dus permanent van naam. Voor iedereen die mee leest, laat gerust een reactie achter onderaan de pagina. Die vinden wij weer leuk om te lezen.

Wat meer info over de reis

De voorbereidingen zijn bij ons in volle gang! Met nog maar 11 nachten op de teller gaat de tijd ineens best snel. Gelukkig is het meeste geregeld, denken we.

We vliegen dinsdag 26 maart vanaf Amsterdam rechtstreeks naar Chicago, waar we 1 nacht zullen slapen in het Edward hotel O Hare****

Hier worden we de volgende ochtend heel vroeg opgehaald voor een transferreis van ongeveer 2 uur naar het plaatjes Middelbury waar we de camper gaan krijgen.

Daarna rijden we terug naar Chicago om bij de eerste de beste Wallmart de nodige boodschappen in te slaan.

Dan gaat ons avontuur pas echt beginnen en rijden we de komende 21 dagen ongeveer de route zoals hieronder.

Woensdag 17 april leveren we de camper in in San Francisco en hier verblijven we dan nog tot 20 april in hotel Stradford.

Zaterdag 20 april vliegen we vanaf San Francisco via Chicago terug naar Nederland, waar we zondag de 21e aan zullen komen.

De paspoorten zijn in orde, de Esta’s zijn binnen, zo ook mijn nieuwe rijbewijs. Nu kan ik eindelijk als extra bestuurder aangemeld worden.
Voor onderweg hebben we hier en daar wat besproken en tickets geboekt, hoe en wat houden we nog even lekker voor onszelf. 
De telefoonkaart hebben we binnen en zit in de telefoon, zodat we onderweg ook verbinding hebben met de buitenwereld.
Het lijstje met dingen die nog gekocht moeten worden en niet vergeten mogen worden veranderd per dag.

Het thuisfront kan niet wachten tot we weg zijn, vooral Twan ziet ongekende mogelijkheden als pa en ma er niet zijn ;-) De honden gaan gewoon naar de kennel, is voor iedereen handiger en zij hebben het daar prima naar hun zin.

Dus zoals je ziet, we zijn er bijna klaar voor.

Hoe het avontuur begon

Ja hoor, het gaat gebeuren!

Na enige tijd wachten is het dan eindelijk zover, een wens van ons gaat uitkomen.

 

We gaan dit jaar met een camper Route 66 rijden en rijden "na in Los Angeles te zijn aangekomen" nog even door naar San Francisco.

Ooit hoorden wij van de relocation campers, campers die nieuw van de fabriek komen en die dan tegen gereduceerd tarief gehuurd kunnen worden om zo door het land verspreid te worden. Dit gaan wij dus doen.

We beginnen in Chicago en krijgen in het plaatsje Middelbury onze gloednieuwe camper toegewezen. We rijden via Route 66, Las Vegas en Los Angeles via Hwy 1 door naar San Francisco. Onderweg gaan we lekker de toerist uithangen en alle bekende en misschien ook wat minder bekende dingen zien.

We hebben momenteel af en toe wel onze bedenkingen. Zo is het momenteel lekker fris in Chicago, gevoelstemperaturen van -20 zijn voorbij gekomen. Er zijn tornado's geweest en het weer in California is nog steeds niet optimaal. 

Door het slechte weer en de hevige regenval zijn er de nodige rock en mud slides geweest en zijn sommige delen van de route die we willen rijden nu "tijdelijk" niet begaanbaar.

Maar wij zijn nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan en we gaan er van uit dat het allemaal goed gaat komen. We hebben nog 16 dagen te gaan dus ze hebben nog even de tijd om de boel op te ruimen en te repareren. En anders vinden we vast wel een andere route.